Hello world

Posts By: NicolasTourinnes

Dries Meddens

Toen ik dertig jaar geleden Mady ontmoette in Tourinnes-la-Grosse, begreep ik helaas niets van wat ze zei. Tot ik me op een dag realiseerde dat de helft van haar woorden uit mijn moedertaal kwamen; het Nederlands ! Alleen was het accent anders. Eén klik en er was begrip… wat een wonder!

Patricia Martin

Het kot op de weide is net zoals thuis :
We hebben toch zeker wel « een twee op drie meter op twee ».
Kijk : het uitzicht !
de weide, vol paardenbloemen
de lente leeuwentanden :
je hoeft maar te bukken en de sla ligt al op je bord.
En de paarden…
veulens elke lente :
het is alsof de malse biefstuk op je bord ligt.

Manu vb Tintoré

35gr/m2. Langzaam dwarrelt aardstof neer op het speelterrein, als het ware een aansporing om beetje bij beetje de sleuven van Champs ouverts op te vullen. Atmosferisch stof, elders vandaan, dat in zijn omzwerving de vruchtbare  vermenging met “onze” aarde niet weerstaat, net als de onafwendbare lotsbestemming van de mens, waarvan het terrein hier het streven in herinnering brengt.

Pascale Rémita

Vooral als kind heb je vragen bij de vertrouwde, maar vreemde elementen in het landschap: waar bevindt de horizon zich nu precies? Wat is echt de materie van de wolken? Wat is die mutatie tussen hetgeen mijn oog als vast ziet en wat ik voorbij zie trekken?

Candice Breitz

Een eigenaardige gewaarwording nestelt zich onbetamelijk in de interstities van het goed geoliede verhaal van de televisieserie (Generations, uitgezonden sinds 1994, het jaar waarin Zuid Afrika een democratie werd) over de zwarte middenklasse na de apartheid.

Anna Raimondo

Langzaam naderen …Dan die afgelegen kapel binnengaan. Zich dan overgeven aan de rust van de plek die geleidelijk verdwijnt naarmate een glas zich met water vult. Een loutere, eenvoudige druppel water vervoert ons. Hij trekt onze blik maar lijkt vooral het gehoor op te lossen.

Randa Maroufi

Wat is ons imago? Wat we er van in de hand hebben? Wat ons ontsnapt? Het verhaal is geïnspireerd op een persoon die echt heeft bestaan en er niet meer is. Hij is travestiet en werkte gedurende een periode van zijn leven als huisbediende in het gezin van de kunstenaar zonder dat die op de hoogte was van zijn werkelijke seksuele identiteit.

Frédéric Fourdinier

De eerste indruk is er een van kilte, ongetwijfeld verleend door die moderne, aseptische neon. Groen, nochtans. Maar de kleur groen, alhoewel een symbool van de natuur, is al sinds de middeleeuwen een teken van instabiliteit, chemisch en symbolisch. Wat eigenlijk overeenstemt met ons tijdsperk.

Ymane Fakhir

Close-up, stilte, geen lichaam, geen gezicht. Het zijn de handen die de blik vangen, fascinerend als een portret.
Ze steken uit een wit, eenvormig makend kledingstuk maar misschien vooral een teken van verlies of afwezigheid: ze zijn tegelijk heel intiem, persoonlijk, bijzonder en herhalen universele gebaren.

Yazan Khalili

Kunnen we terugkeren naar een plek waar we ooit zijn geweest zoals we toen waren? Of worden we er dan een vreemdeling? Of wordt de plek ons vreemd?  Een reeks vaste beelden vertellen het verhaal van een groep astronauten die terugkeren in een landschap dat ze lang geleden hebben verlaten.

Aimé Mpané

Ik heb me laten inspireren door de traditionele zoömorfe Kuba waarzeggerij voorwerpen. Deze instrumenten, wrijforakels genoemd (itombwa) werden gebruikt om tussenbeide te komen tussen de zieners en de natuurgeesten om de oorzaak van ziektes te vinden en te helpen bij het bepalen van gepaste behandelingen.

Cambyse Naddaf

«… dat is misschien wat ik ben, het ding dat de wereld in tweeën splijt, aan de ene kant het buitenste, aan de andere kant het binnenste, het kan dun zijn als een kling, ik ben niet aan de ene kant, noch aan de andere kant, ik ben in het midden, ik ben de afscheiding, ik heb twee zijden en geen diepte » (S. Beckett)

Nicolas Biéva

Nicolas Biéva stelt hier meerdere werken voor, verenigd door eenzelfde vraagstelling over de tijd, door het dagelijkse, samengebald en strak gespannen te confronteren met het uitgerekte, de kosmos. « De tijd die verstrijkt, alhoewel ze wordt waargenomen als lineair, houdt ook het idee in van herhaling, rotatie, cyclus en bouwt op een ritme. Mijn werk is ritme, cadans met dingen met specifieke beeldende eigenschappen.»

Emmanuelle Quertain

Dit schilderij maakte ik omdat het in eerste instantie uitging van een foto die ik kreeg van iemand die mijn belangstelling kent voor tuinen, landschappen en bloemen zonder weet te hebben van de redenen daarvoor.

Laurent Quoidbach

Tourinnes-la-Grosse zou eigenlijk Tourinnes-la-Petite moeten heten. Net zoals de Bermudadriehoek of Loch Ness is het dorp het slachtoffer van een vreemd en onverklaarbaar fenomeen.

Pierre Lizin

Dit werkt gaat over de stad, over de wijze waarop ze datgene, waaruit ze is samengesteld, verteert om dat als surrogaat weer uit te spuwen. Het is een poging om de grote opbouw/afbraak cycli die er aan het werk zijn te begrijpen.

Frédéric Gaillard

Met zijn machines die produceren, opwekken of verwerken, met zijn installaties en “gevormde” voorwerpen, stelt Frédéric Gaillard de productie methodes in vraag.

Benoît Félix

Benoît Félix neemt de dingen letterlijk. Een tekening is voor hem geen tekening meer van een ding, maar een lijn die hij zo tracht te vatten : alsof het een ding was. Hij knipt zijn tekeningen dus uit om ze daarna in zijn handen te kunnen houden…

Aurore Dal Mas

Polvere (stof), een vlak van mijnstof waaruit duistere herinneringen opwellen. Verkoolde monochromen, imploderend, hun deeltjes vreemd nazinderend : objecten die een laatste lichtstraal opvangen om die mee te sleuren naar het niets : wezens zacht als fruit op weg naar zijn macabere rijping.