Back

Pascale Rémita

23
Bij  Nelly Bruneel
Ferme du Rond-Chêne
Rue du Culot 58
Tourinnes-la-Grosse


Territoire de Gafsa, Tunesië 2016 / Courtesy van de kunstenaar

Vooral als kind heb je vragen bij de vertrouwde, maar vreemde elementen in het landschap: waar bevindt de horizon zich nu precies? Wat is echt de materie van de wolken? Wat is die mutatie tussen hetgeen mijn oog als vast ziet en wat ik voorbij zie trekken?

Het brengt ons in een staat van existentiële vraagstelling. Meer nog: de ontmoetingszones tussen de elementen trekken ons aan. We zoeken die ruimtes op met hun poreuze verwantschap tussen het oog, het geheugen, de verbeelding en het landschap. We weten niet meer goed waar het een begint en het ander eindigt.

De overeenstemming tussen de materies roept verhalen op, herinneringen komen op, de verbeelding zet zich in gang. Ruimtes,  tijdsaspecten en gewaarwordingen bundelen zich. Het oog hecht zich vast in het landschap en reist erin rond, de compositie zet de toon. De lijnen, de details en de achtergrond, de variaties in texturen en licht verlenen de beelden een consistentie die soms de schilderkunst benadert, dan weer doet denken aan de eerste filmbeelden.

Maar bij de zintuiglijke tocht voegt zich snel een vraagstelling naar onze huidige visuele banden met de wereld. Die gekunstelde beelden uit de media dringen in de herinnering, besmetten en bepalen, ja zij ook, de perceptie van de wereld in een oneindig web van uitwisselingen.

Misschien vloeit het zinsbedrog  voort uit een opname..waar alles  nauwelijks waarneembaar aan de oppervlakte komt.

En het oog, die donkere kamer waar de beelden zich ordenen, toont zich een onstabiele verbindingszone met de wereld.