Hello world

Posts By: NicolasTourinnes

Aimé Mpané

Ik heb me laten inspireren door de traditionele zoömorfe Kuba waarzeggerij voorwerpen. Deze instrumenten, wrijforakels genoemd (itombwa) werden gebruikt om tussenbeide te komen tussen de zieners en de natuurgeesten om de oorzaak van ziektes te vinden en te helpen bij het bepalen van gepaste behandelingen.

Aimé Mpané

Je me suis inspiré des objets traditionnels Kuba de divination à la figuration zoomorphe. Ces instruments, dits les oracles à frottement (itombwa), ont été employés pour intercéder entre les devins et les esprits de la nature afin de déterminer la cause des maladies et aider à définir les traitements appropriés.

Nicolas Biéva

Nicolas Biéva stelt hier meerdere werken voor, verenigd door eenzelfde vraagstelling over de tijd, door het dagelijkse, samengebald en strak gespannen te confronteren met het uitgerekte, de kosmos. « De tijd die verstrijkt, alhoewel ze wordt waargenomen als lineair, houdt ook het idee in van herhaling, rotatie, cyclus en bouwt op een ritme. Mijn werk is ritme, cadans met dingen met specifieke beeldende eigenschappen.»

Cambyse Naddaf

«… dat is misschien wat ik ben, het ding dat de wereld in tweeën splijt, aan de ene kant het buitenste, aan de andere kant het binnenste, het kan dun zijn als een kling, ik ben niet aan de ene kant, noch aan de andere kant, ik ben in het midden, ik ben de afscheiding, ik heb twee zijden en geen diepte » (S. Beckett)

Cambyse Naddaf

«… c’est peut-être ça que je suis, la chose qui divise le monde en deux, d’une part le dehors, de l’autre le dedans, ça peut être mince comme une lame, je ne suis ni d’un côté ni de l’autre, je suis au milieu, je suis la cloison, j’ai deux faces et pas d’épaisseur… » (S. Beckett)

Évelyne de Behr

Par détournement et installation d’images, tisser des relations, cibler les parcelles du dedans. S’agissant de territoire, de limite, tenter de saisir cet instant de basculement d’une image, d’un contexte, vers son appropriation. Pour soi, en soi.

Évelyne de Behr

Via afleiding en via beelden verbanden leggen, zich richten op de deeltjes van het inwendige. Trachten dat kantelmoment te vatten van een beeld, een context, totdat men het zich eigen maakt. Voor zichzelf, in zichzelf.

Aurore Dal Mas

Polvere, surface de poussière charbonneuse de laquelle émerge un souvenir obscur. Des monochromes calcinés, dont les sujets implosent, leurs particules vibrant encore d’une étrange façon ; des objets qui absorbent une dernière lumière avant de l’emmener vers le néant ; des êtres moelleux comme le fruit entamant sa macabre maturation.

Aurore Dal Mas

Polvere (stof), een vlak van mijnstof waaruit duistere herinneringen opwellen. Verkoolde monochromen, imploderend, hun deeltjes vreemd nazinderend : objecten die een laatste lichtstraal opvangen om die mee te sleuren naar het niets : wezens zacht als fruit op weg naar zijn macabere rijping.

Benoît Félix

Benoît Félix prend les choses à la lettre. Le dessin n’est plus pour lui le dessin de quelque chose, mais un tracé qu’il essaye de saisir comme tel : comme si c’était une chose. Il découpe donc ses dessins pour pouvoir les tenir ensuite en mains…

Benoît Félix

Benoît Félix neemt de dingen letterlijk. Een tekening is voor hem geen tekening meer van een ding, maar een lijn die hij zo tracht te vatten : alsof het een ding was. Hij knipt zijn tekeningen dus uit om ze daarna in zijn handen te kunnen houden…

Frédéric Gaillard

À travers ses machines qui produisent, génèrent ou transforment, à travers ses installations ou ses objets façonnés, Frédéric Gaillard questionne les modes de productions et de réceptions liés à une pratique de la sculpture.

Frédéric Gaillard

Met zijn machines die produceren, opwekken of verwerken, met zijn installaties en “gevormde” voorwerpen, stelt Frédéric Gaillard de productie methodes in vraag.

Pierre Lizin

Le travail s’intéresse à la ville, à la manière dont elle digère ce qui la compose pour le régurgiter sous forme de succédané. C’est une tentative de comprendre les grands cycles de constructions/déconstructions qui y sont à l’œuvre.

Dominique Baudon

« Dé-plier », « dé-jouer », « dé-couper », « dé-coder » « dé-sacraliser », coller, trouer, coudre, dessiner, détacher… pour humaniser, distancier, détourner, « dé-traumatiser », grincer, « sous-rire »…

Pierre Lizin

Dit werkt gaat over de stad, over de wijze waarop ze datgene, waaruit ze is samengesteld, verteert om dat als surrogaat weer uit te spuwen. Het is een poging om de grote opbouw/afbraak cycli die er aan het werk zijn te begrijpen.

Dominique Baudon

« Ont-vouwen », « om-zeilen », « ver-knippen », « de-coderen », « ont-heiligen », plakken, doorboren, naaien, tekenen, losmaken om te humaniseren, afstand te scheppen, om te leiden, « de-traumatiseren », knarsen, een ondertoon geven.

Laurent Quoidbach

Tourinnes-la-Grosse porte mal son nom. On devrait l’appeler « Tourinnes-la-Petite ». À l’instar du triangle des Bermudes ou du Loch Ness, le village est victime d’un phénomène étrange et totalement inexpliqué.

Camille Dufour

Les gravures sont hantées par l’ascension et la disparition de George Mallory dans son expédition sur l’Everest. En présence d’un temps suspendu, la montagne organise l’espace sur lequel les corps se plient, s’élèvent, se fondent.

Laurent Quoidbach

Tourinnes-la-Grosse zou eigenlijk Tourinnes-la-Petite moeten heten. Net zoals de Bermudadriehoek of Loch Ness is het dorp het slachtoffer van een vreemd en onverklaarbaar fenomeen.

Camille Dufour

De etsen zijn bespookt door de beklimming van de Everest door Georges Mallory en zijn verdwijning tijdens deze expeditie. De tijd stokt, de berg ordent de ruimte waarin de lichamen zich buigen, zich verheffen en versmelten.

Emmanuelle Quertain

J’ai peint ce tableau, car, à la base, il est issu d’une photographie que j’ai reçue de la part de quelqu’un qui sait que je m’intéresse aux jardins, aux paysages et aux fleurs, sans en connaître les raisons précises.

Emmanuelle Quertain

Dit schilderij maakte ik omdat het in eerste instantie uitging van een foto die ik kreeg van iemand die mijn belangstelling kent voor tuinen, landschappen en bloemen zonder weet te hebben van de redenen daarvoor.

Alexandre Christiaens

« De voorbijgaande dolingen van een door de wereld overweldigd reiziger ». Voor Alexandre Christiaens is reizen naar verre bestemmingen de essentiële voorwaarde om te scheppen. Gaan kijken, onvermoeibaar, zich inlaten met de wereld, de structuur ervan onderzoeken.

Tristan Robin

Voornamelijk via de tekening ontwikkelt Tristan Robin sinds vele jaren een overdenking van onze hedendaagse omgeving. Hij stelt vragen bij de volgepropte woonvormen en het daaruit voortvloeiende dodelijke conformisme. Hij onderzoek de grenzen tussen de meest triviale dagelijkse handelingen en hun distantiëring door tussenkomst van de kunstenaar.

Joëlle Bosmans

Joëlle Bosmans vit à Bierbeek, de l’autre côté de la frontière linguistique, dont le tracé l’a menée jusqu’ici. Depuis toujours, certaines traces s’imposent à elle et leur mise en mémoire est incontournable.

Joëlle Bosmans

Joëlle Bosmans leeft in Bierbeek aan de andere kant van de taalgrens. Die grenslijn heeft haar hiernaartoe gebracht. Al heel lang dringen bepaalde sporen zich aan haar op en de opname daarvan in het geheugen is onontkoombaar.

Diégo Wéry

Construire une ruine est une installation de 7 peintures sur pieds. Le choix du titre fait référence à la contemplation d’un reflet du passé dans un miroir du présent. Construire une ruine est une opposition du temps sur la matérialité.

Diégo Wéry

Een ruïne bouwen is een installatie van 7 opstaande schilderijen. De titel verwijst naar het beschouwen van een weerspiegeling van het verleden in een spiegel van het heden. Een ruïne bouwen is de tijd tegenover de materialiteit plaatsen.

Pierre Martens

L’art est le support privilégié pour rencontrer une personne. L’œuvre sincère (qui n’est pas dans un rapport d’emprise) se charge des attitudes, valeurs, croyances de son auteur pour constituer des formes qui s’actualisent par l’accueil de ce qui arrive.

Pierre Martens

Kunst is een middel bij uitstek om iemand te ontmoeten. Het oprechte werk (buiten de gezagsverhouding) is beladen met de houdingen, waarden en overtuigingen van zijn maker om vormen aan te nemen die actueel worden door het opnemen van hetgeen gebeurt.