Back

Emmanuelle Quertain

6
La Maison de la Mémoire
Place Saint-Martin
Tourinnes-la-Grosse


J’ai peint ce tableau, car, à la base, il est issu d’une photographie que j’ai reçue de la part de quelqu’un qui sait que je m’intéresse aux jardins, aux paysages et aux fleurs, sans en connaître les raisons précises. Spontanément, il m’a offert des photos de son jardin et, comme bien souvent quand on se voit quelque chose offert, on le prend, on l’accepte en le prenant, et puis on se dit qu’il faudrait faire quelque chose avec cela puisqu’il a fait l’objet d’un geste particulier. J’en ai fait une peinture, puisqu’il s’agissait d’une photo. J’ai fait une peinture (de ce geste) et je l’ai appelée « Document reçu ».

Je me suis arrêtée sur cette photo parmi toutes celles que j’avais reçues, car j’y trouvais quelque chose d’énigmatique au niveau des couleurs de l’arrière-plan. Je peux en conclure que parfois c’est précisément en raison du fait que quelque chose nous échappe qu’on décide de le garder. Donc les raisons pour lesquelles quelque chose est conservé dans la suite du travail à une importance relative. Probablement moindre en regard de l’œuvre finale.

Lorsque j’ai peint le document reçu, je me suis égarée. Je ne suis pas parvenue à suivre les détails du dessin décalqué sur le support afin de ressembler au maximum à la fleur initiale. Donc, j’ai dû improviser quelque chose de plié, chiffonné, noué pour évoquer à l’œil la réalité visuelle d’un rhododendron. Quelque chose qui n’a plus d’autre réalité que la manière dont s’est précisément inscrit là un chiffonné par dérapage m’a semblé très beau. Je l’ai gardé, car cette fuite vers quelque chose d’autre qu’une fleur, vers la « débrouillardise en peinture » a donné des plis presque anatomiques. La fleur baignée de lumière devenait presque, dans ce tableau, une forme d’érotisme. J’en suis restée là perplexe et fascinée.

youngbelgianartprize.com/emmanuelle-quertain

Back

Emmanuelle Quertain

6
La Maison de la Mémoire
Place Saint-Martin
Tourinnes-la-Grosse


Dit schilderij maakte ik omdat het in eerste instantie uitging van een foto die ik kreeg van iemand die mijn belangstelling kent voor tuinen, landschappen en bloemen zonder weet te hebben van de redenen daarvoor. Hij heeft me spontaan foto’s gegeven van zijn tuin. Zoals zo vaak wanneer men iets aangeboden krijgt, neemt men het aan en dan neemt men zich voor er iets mee te doen omdat het een speciaal gebaar was. Het ging om een foto, ik heb er een schilderij van gemaakt. Van dat gebaar heb ik een schilderij gemaakt en ik heb het Ontvangen document genoemd.

Te midden van alle foto’s die ik heb gekregen ben ik bij deze foto blijven stilstaan omdat ik iets raadselachtigs vond in de achtergrondkleuren. Daaruit concludeer ik dat soms juist omdat ons iets ontgaat wij beslissen het te houden. Dus de redenen waarom iets bewaard blijft in het vervolg van het werk hebben een relatief belang. Waarschijnlijk minder vergeleken met het uiteindelijke resultaat.

Toen ik het Ontvangen document schilderde ben ik op een dwaalspoor beland. Ik ben er niet in geslaagd de details te volgen van de afdruk van de tekening op de drager om zoveel mogelijk op de oorspronkelijke bloem te lijken. Dus moest ik improviseren : vouwen, plooien, verbinden om het oog de visuele realiteit van een rododendron te geven. Iets dat geen andere werkelijkheid meer heeft dan de wijze waarop die uit de hand gelopen dwaling is ontstaan : het leek me heel mooi. Ik heb het behouden omdat die vlucht naar iets anders dan een bloem, naar de « geschilderde scherpzinnigheid » bijna anatomische plooien heeft opgeleverd. De in het licht badende bloem evolueerde in dit schilderij bijna naar een vorm van erotisme. Het heeft me verbouwereerd en gefascineerd.

youngbelgianartprize.com/emmanuelle-quertain