Back

Fatima Mazmouz

63
Chez Muriel et Philippe de Penaranda
Ferme de Wahenge
Rue de Wahenge 43
La Bruyère


Super Oum, Aventureland, 2009. Courtesy de l’artiste et de la galerie Mamia Bretesche, Paris

Au corps de la femme qui enfante, on associe le plus souvent la tiédeur, la lenteur, la quiétude du mûrissement intérieur et de l’attente. Cette femme enceinte curieusement affublée se détourne de ces images courantes. Résistante burlesque et singulière, elle s’agite frénétiquement sur des objets d’enfants. Son corps devient lieu de performance, un processus artistique qui lui confère une dimension politique. Démultiplié, décliné en une suite de silhouettes inattendues, le voici qui génère, comme une chaîne qui déraille, des images en décalage.

Des images qui sortent du cadre, qui se détournent de nos marques de genres, de cultures et d’éducation. Empêtrés dans le déraillement, nous voici emmenés sur un sol mouvant où s’assemblent et se superposent les figures, s’enchaînent l’absurde, le trouble, voire l’embarras pour déranger nos représentations de la femme enceinte. Celle que l’on a pensé être ou devoir être. Celle que nos sociétés occidentales et orientales ont dessinée. Celle dont l’homme a couvert l’inaccessibilité d’une étrange noblesse.

Finalement, ce corps de la femme enceinte, si personnel et intime, est aussi terriblement imprégné du monde, de ses codes moraux et de ses tentatives de compréhension.

Back

Fatima Mazmouz

63
Bij Muriel en Philippe de Penaranda
Ferme de Wahenge
Rue de Wahenge 43
La Bruyère


Super Oum, 2012. Installatie, uitgeknipte stoffen, verschillende afmetingen / Courtesy van de kunstenaar en Galerie Fatma Jellal, Casablanca

Vaak associëren we het lichaam van de zwangere vrouw met milde warmte, de rust van innerlijke groei en afwachting. Deze vreemd uitgedoste zwangere vrouw keert zich af van deze gangbare beelden. Ze gaat wild tekeer met kinderspullen. Haar lichaam wordt performance, een artistiek proces dat haar een politieke dimensie verleent.

Vertraagd afgebeeld in een opeenvolging van onverwachte silhouetten genereert ze discrepante beelden als een losgelopen ketting. Beelden die buiten het kader vallen, zich afkeren van onze merktekens van geslacht, cultuur en opvoeding.

Vastgelopen in deze ontsporing bevinden we ons in drijfzand van over elkaar samenvloeiende gestaltes, absurd, gênant omdat ze ons beeld van de zwangere vrouw verstoren.

Zij die we dachten te zijn of te moeten zijn: zoals afgeschilderd in onze westerse en oosterse cultuur: van een vreemde, ontoegankelijke verhevenheid.

Eigenlijk is dat persoonlijke en intieme lichaam van de zwangere vrouw ook zwaar doordrenkt van de wereld, de morele codes en de pogingen tot begrip.