Back

Halida Boughriet

7
La Maison de la Mémoire
Place Saint-Martin
Tourinnes-la-Grosse


Corps de Masse, 2013-2014. De la série « Corps de masse » Production MAC VAL – Musée d’art contemporain du Val-de-Marne, 2014. Courtesy de l’artiste et Officine dell’Immagine, Milan (IT)

De ces corps enchevêtrés surgit le rapport au temps : le temps de l’approche et puis de la séparation. Entre les deux, celui dont il reste une trace : ce corps de masse. On envisage d’abord l’origine du projet : un atelier au musée d’art et d’histoire de Saint-Denis dans le Val de Marne. L’artiste a invité des habitants de la ville à s’enlacer, à faire corps avant de se distancier.

Comme les éléments d’une  chorégraphie, les corps se rapprochent, se géométrisent, s’amassent ou s’imbriquent dans un clair-obscur d’une épaisseur picturale. On devine les respirations, les bruissements d’étoffes, les frottements au sol. Des petites pièces du musée, installé dans un ancien carmel, résultent les cadrages serrés qui englobent cependant les corps dans leur proximité avec les tableaux exposés. De ce voisinage découle un jeu de connivences entre les postures des corps et de l’histoire de l’Art. Mais de ces compositions d’une douceur baroquisante ou carmélite, ce qui reste du temps de la pose, demeure l’idée des sentiments humains qui conduisent les accords entre les corps. Au-delà, c’est probablement les arrangements entre le corps unique, l’individu ; et le corps social qui s’inscrit dans notre perception.

Enfin, quand des lignes de couleur tracent des cadres sur une partie des photographies, c’est sur la narration de l’image que l’on se concentre. On s’y déplace pour appréhender des temps cadrés, simultanés à moins de, plutôt, monter ces cadres sur une ligne du temps. Que l’on s’attache à l’un avant ou après l’autre change le cours de la séquence…

.

Back

Halida Boughriet

7
La Maison de la Mémoire
Place Saint-Martin
Tourinnes-la-Grosse


Corps de Masse, 2013-2014. Serie « Corps de masse » Produktie MAC VAL – Museum voor Hedendaagse Kunst Val-de-Marne, 2014 Courtesy van de kunstenaar en Officine dell’Immagine, Milaan (IT)

Uit de verstrengelde lichamen rijst de verhouding tot de tijd omhoog: de tijd van toenadering en die van scheiding. Tussen beiden rest een spoor: dat van het massa lichaam.

De oorsprong van het project: een atelier in het museum voor kunst en geschiedenis in Saint-Denis, Val de Marne. De kunstenares heeft de bewoners van de stad gevraagd elkaar te omhelzen, een te worden en daarna weer afstand van elkaar te nemen. Net als elementen in een choreografie naderen de lichamen elkaar, worden ze geometrisch, zijn ze opeengepakt of vermengen ze zich in een picturaal clair-obscur. Je voelt als het ware de ademhaling, het geritsel van de stof en het wrijfgeluid op de grond. Het museum is gevestigd in een voormalig Karmelietenklooster en de kleine kamertjes vormen een strak beeldvlak dat de lichaam in hun nabijheid van de geëxposeerde schilderijen omvat. Daaruit vloeit een soort verstandhouding voort tussen de houding van de lichamen en de kunstgeschiedenis. Maar van die karmelitische, zachte of barokke composities, van wat daarna overblijft, overheerst in onze waarneming het idee van de menselijke gevoelens die de overeenstemming tussen de lichamen sturen: de schikking tussen het unieke lichaam, het individu en het sociale geheel.

De kleurlijnen tekenen kaders over een deel van de foto’s maar onze concentratie vestigt zich op het beeldverhaal. We verplaatsen ons in kader en tijd tegelijkertijd,  om die kaders op een tijdslijn te plaatsen. Dat we eerder stilstaan bij het een vòòrhet ander verandert het verloop.