Back

Rachel Labastie

23
Bij Nelly Bruneel, Ferme du Rond-Chêne
Rue du Culot 58,
Tourinnes-la-Grosse


Rachel Labastie_Série Outils-sculpture-Terre & vaseline

Reeks Werktuigen, 140 x 30 x 10 cm, natte klei, geboetseerd, 2015, foto © Nicolas Delprat

Rachel Labastie werd geboren in 1978 in Bayonne (Frankrijk) en woont en werkt in Brussel. Naast haar kunstenaarspraktijk geeft ze ook les aan de ENSAV van La Cambre en aan de Academie voor Schone Kunsten van Anderlecht.

Rachel Labastie hanteert paradoxen en speelt met de dubbelzinnigheid van vormen die tegelijk verleidelijk en hinderlijk zijn. In een permanent spel van tegenstrijdige krachten, nodigt zij ons uit om verder te kijken dan de buitenkant van de dingen. Haar verhouding tot de materie is tegelijk intiem en krachtig, conceptueel en fysisch, eigentijds maar ook verankerd in eeuwenoude tradities voor het bewerken van gebakken en ongebakken aarde. Hoewel zij objecten kiest die naar geweld verwijzen, verheerlijkt zij allerminst impulsief gedrag. Integendeel, haar werken zijn uitgevoerd met grote gezetheid, een geduldig werk dat vragen oproept over opsluiting, vervreemding, mentale en fysieke dwang.

Zij nam deel aan tal van tentoonstellingen in Frankrijk en daarbuiten. Haar werk wordt tentoongesteld in de kunstcollectie van het Fonds National d’Art Contemporain. In Frankrijk wordt zij vertegenwoordigd door de galerij Odile Ouizeman en in Zwitserland door de galerij Analix Forever.

Territoires

Territoires zijn gebieden die omgebouwd zijn door menselijke tussenkomst. Ze bestaan omdat de mens ze bewerkt en verlaat. Het lichaam van de mens, en meer bepaald de handen en de voeten geven ze vorm, meten, bewandelen. De werken van Rachel Labastie praten over die menselijke gebaren die ruimtes en gebieden veranderen.

De “Laarzen” handelen over ervaring, doortocht, maar ook labeur en tijd. Ze zijn gemaakt van modder (barbotine), werden door het vuur gehaald en hebben door deze plastische “beproeving” die vuile kleur gekregen. Verder laat de kunstenares ons een volledig nieuwe reeks beelden zien die vervaardigd werden met landbouwwerktuigen (schoppen, houwelen, enz.) in ongebakken aarde.

Vastgelopen in de materie worden deze beelden beschouwelijke en tijdelijke objecten die ons iets vertellen over de bezetting van het land en de zoektocht naar de eigen identiteit doorheen ruimte en stof.