Back

Sofi van Saltbommel

Deze namiddag regent het, maar het atelier van Sofi lijkt wel een zonnegrot, achterin een binnenplaats. De opeengestapelde doorschijnende dozen doen een veelheid van kleine en delicate dingen vermoeden. Kleine figuurtjes uit keramiek staan er naast decoratieve beeldjes van de rommelmarkt, zo vertrouwd dat men ze niet zou bekijken, was het niet dat men er een subtiele metamorfose in voorvoelde. Men stapt er zowat uit de wereld, onnadenkend maar toch met heldere geest.

sofi Tourinnes 01Sofi praat met precisie over haar werk. Hoe zij een diepe en sensuele overeenkomst begon te ervaren met de aarde, hoe haar plasticiteit haar leidde tot het exploreren van het lege, het holle, de mal, het afgietsel. De aarde roept zovele essentiële, originele, zintuiglijke dingen op. De kunstenaar die zich de gebaren van de ambachtsman eigen maakt, ervaart zeer intens de verhouding tot de materie en het lichamelijke. Mysterieus en ontroerend is haar keramiek, als een bres waar de verbeelding zich intuïtief in werpt. Vrouw, vrouwelijkheid, vruchtbaarheid zijn het hart van de vormen zonder dat ze zich helemaal prijs geven. De kunstenares werkt met de lijfelijke substantie en componeert evocatieve associaties terwijl ze gevormde, gevonden of bewerkte voorwerpen bijeenbrengt; terwijl ze de onderlinge bevruchting en hervorming van materie en gevoelens onderzoekt.

De schuur heeft de kunstenares de ambivalente figuur van het paard ingefluisterd. De bitten en de verschillende riemen evoceren zijn enorm geslacht en zijn getemde manen roepen beelden op van de kracht en wildheid, maar ook van de breekbaarheid en trouw van het dier. Het noopt tot een organische lectuur: van het gebeente tot de details. Elders suggereert een zetel in oranje skai een stoffen sculptuur die er zich plooibaar mee vermengt. Het is een verhouding met de ruimte die betekenis geeft aan de bijzondere verhouding van de kunstenares met de paradoxale betekenislagen van “Le mal du pays”. Ze kan die niet bevatten zonder haar wortels en haar referentiekader in te ruilen voor een grote soepelheid en scheppingsdrang binnen deze nieuwe ruimte .

Pauline Meunier

Sofi Van Saltbommel werd geboren in 1973. Ze studeerde beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en in Brussel en keramiek aan de Ecole des Arts in Ixelles. Als pedagoge aan de Ensav La Cambre (Hogeschool voor Visuele Kunsten) doceert ze keramiek aan de Ecole des Arts in Ukkel. Als veelzijdige kunstenares vermengt ze verscheidene scheppingsvormen en -technieken, in het bijzonder wat betreft het vrouwelijke lichaam (spenen, maandverband, bont…). Ze speelt daarbij met de onrust, de lichtheid en tegelijk de ironie van deze materialen en van de herdenking die ze mogelijk maken.

Sofi draait ook aarde, bewerkt ze, kneedt en bakt ze, en verandert ze in enigmatische keramiek. Beide productievormen brengen de toeschouwer in een tactiele verhouding en een lichamelijke, zelfs sensuele nabijheid. Het lichaam met zijn organen en teksturen valt uiteen in zachtheid, in stoffelijke tastbaarheid, in intieme dieptes en in een spel van verschijningsvormen.

Sinds 1995 exposeert Sofi Van Saltbommel regelmatig met andere kunstenaars of individueel, zowel in België als in het buitenland.