Back

Ymane Fakhir

23
Chez Nelly Bruneel
Ferme du Rond-Chêne
Rue du Culot 58
Tourinnes-la-Grosse


Handmade, 2011-2012. Blé, 2012, vidéo 3’29 », vidéoprojection, dimensions variables Courtesy de l’artiste

Gros plan, silence, absence du corps et du visage… Ce sont les mains qui captent le regard, fascinantes comme un portrait. Jaillissant d’un vêtement blanc uniformisant mais, peut-être avant tout, signe de perte ou d’absence ; elles sont à la fois très intimes, personnelles, singulières tout en répétant des gestes universels. Plusieurs écritures se mêlent : celle du corps, mais aussi, celle sociologique et culturelle, de la disparition d’un savoir-faire.

Comme des photographies qui s’étirent dans la durée, ces images tissent une sorte d’inventaire archéologique de gestes anciens, avant que la transmission ne s’estompe et que l’oubli ne s’installe. Cadrées hors contexte, elles montrent des gestes qui étaient aussi une métonymie de l’existence féminine. C’est la force des traditions qui surgit, évoquant tant la docilité que la transgression : la possibilité d’écrire une vie en coupant la transmission. Mais chemin faisant, il y a l’envie de recoudre un fil, il y a l’attachement et la sensation de la perte…

Ces mains, rigoureuses et charnelles, décrivent la fabrication artisanale. Elles incarnent une capacité en voie de disparition de transformer la matière, de créer quotidiennement.

Back

Ymane Fakhir

23
Bij Nelly Bruneel
Ferme du Rond-Chêne
Rue du Culot 58
Tourinnes-la-Grosse


Handmade, 2011-2012 / Brood, 2012, video 4’18 », videoprojectie, verschillende afmetingen / Courtesy van de kunstenaar

Close-up, stilte, geen lichaam, geen gezicht. Het zijn de handen die de blik vangen, fascinerend als een portret.

Ze steken uit een wit, eenvormig makend kledingstuk maar misschien vooral een teken van verlies of afwezigheid: ze zijn tegelijk heel intiem, persoonlijk, bijzonder en herhalen universele gebaren. Verschillende lezingen lopen doorheen; die van het lichaam maar ook de sociologisch en culturele: het verdwijnen van know-how. Als foto’s die eindeloos duren weven die beelden een soort archeologische inventaris van oude gebaren voordat de overdracht ervan verstomt en de vergetelheid zich installeert. Gekadreerd zonder context tonen deze handen gebaren die ook een metonymie waren van het bestaan van de vrouw.

De kracht van de traditie dringt zich op, dociliteit en transgressie: de mogelijkheid een leven te schrijven door overdracht af te snijden. Maar gaandeweg komt de lust de draad weer op te nemen, de gehechtheid  en het gevoel van verlies verweven.

Die nauwkeurige, lijfelijke handen beschrijven de kunst van de ambachtelijke vervaardiging. Ze belichamen een uitstervende capaciteit om materie om te vormen, om dagdagelijks te creëren.