Hello world

Posts By: Vincent

art et marges musée – Vahan Poladian

Vahan Poladian pourrait, lui aussi, interpréter une pièce de théâtre. Il récupérait toutes sortes d’objets hétéroclites avec lesquels il composait des costumes scintillants rehaussés de moult accessoires : festons, broches, médailles, chapeaux, boucles… Il les a revêtus au cours de parades quotidiennes dans les rues de Saint-Raphaël en France.

art et marges musée – Vahan Poladian

Vahan Poladian zou op zijn beurt een toneelstuk kunnen opvoeren. Hij recupereert allerlei soorten objecten waarmee hij schitterende kostuums maakt, opgesmukt met vele accessoires: borduurwerk, broches, medailles, hoeden, ringen…Hij heeft de kostuums aangetrokken tijdens zijn dagelijkse optocht door de straten van Saint-Raphaël in Frankrijk.

art et marges musée – Dominique Théâte

Explorant une autre forme d’enchevêtrement, Dominique Théâte se dessine sur des images d’autres personnes, dans d’autres vies. Il se met en scène et se superpose sur chacun. Ses dessins sont autant de vies rêvées, comme on imagine qu’un comédien prête ses traits et vit un temps avec chacun de ses personnages.

art et marges musée – Dominique Théâte

Op zoek naar een andere vorm van verstrengeling, tekent Domnique Théâte zichzelf op beelden van andere mensen, in andere levens. Hij brengt zichzelf ten tonele en overlapt met elk van ons. Zijn tekeningen zijn uitingen van een leven als een droom, zoals men zich voorstelt dat een acteur zijn trekken leent aan elk van zijn personages en een tijd met hen samenleeft.

art et marges musée – Dominique Vrancken

De la ligne de vie que l’on tente de devancer en se projetant sur sa fin, l’enchevêtrement de lignes, lui, nous refixe en un point. En un temps, peut-être le milieu de la vie. Ainsi, dense, haché ou étroit, le trait de Dominique Vrancken est partout. Il dessine des couches de gens superposés sur un même support en une concentration étourdissante.

art et marges musée – Dominique Vrancken

Vanuit de levenslijn waar we op vooruitlopen door ons te projecteren in de toekomst, fixeert de verstrengeling van lijnen ons in één punt. In één ogenblik, misschien het midden van het leven. Op dezelfde manier is de lijn van Dominique Vrancken overal, dicht, verhakkeld of smal. Hij tekent lagen van mensen boven elkaar op eenzelfde ondergrond met een indrukwekkende concentratie.

Ana Gallardo

Des imbrications d’individualités survenant de l’autoportrait, nous voici vers celles que suggère une représentation collective. Partons du groupe pour sonder les plis et replis des êtres, plus ou moins seuls et étrangers les uns des autres. Sur une danse typique du Mexique, des générations se mêlent.

Ana Gallardo

Een lappendeken van individuen voortvloeiend uit het zelfportret, van daaruit groeit deze collectieve voorstelling. We vertrekken van de groep om te peilen naar de eigenheid van elk individu, dat min of meer op zichzelf staat en vreemd is aan de ander. Op de tonen van een typisch Mexicaanse dans vermengen de generaties zich.

Hélène Amouzou

C’est encore le rapport à soi et aux autres mais il n’y a plus de miroir. Il y a une femme seule. Apprivoisant progressivement l’idée de l’autoportrait, Hélène s’est photographiée, la plupart du temps à bout de bras. D’où vient ce corps, plein ou fragmenté, dénudé ou vêtu d’une robe qui se confond avec le papier peint abimé d’un grenier ?

Hélène Amouzou

Ook hier is het thema de relatie tot zichzelf en tot de anderen maar dan zonder spiegel. We zien een vrouw alleen. Hélène fotografeert zichzelf en dit doet zij meestal vanop een armlengte afstand. Zo groeit langzaamaan het idee van het zelfportret. Van waar komt dit lichaam, in zijn geheel of verknipt, naakt of gekleed in een jurk die opgaat in het beschadigde behangpapier van een zolder?

Les sœurs Martin

Cette fois, de l’autre côté du miroir, sur un fond de tapisserie en dominante rouge amarante éclairci par les cristaux d’un lustre à l’avant-plan ; deux femmes masquées se confondent avec leurs reflets. Leur similitude est troublante, leurs corps sont aussi diaphanes que des reflets à la surface du verre. Leurs croisements génèrent la création de motifs dont les formes se mêlent à la tapisserie.

De zussen Martin

Hier, aan de andere kant van de spiegel, op een achtergrond van tapijt in dominant amarant rood verhelderd door de kristallen van een kroonluchter in de voorgrond, overlappen twee gemaskerde vrouwen elkaar met hun spiegelbeelden. Hun gelijkenis is verwarrend, hun lichamen zijn even doorschijnend als reflecties op het oppervlak van het glas.

Michel Clerbois, Juan Paparella

Paradoxalement insistant et mouvant, cet homme au visage imperceptible mais dont on imagine le regard porté sur nous pourrait se dégager de ce temps étrange, la nuit. Double fantasmé qui interroge les lignes d’une vie, Il est un mirage qui questionne l’œil, ce lien entre nous et le monde, dont on ne sait plus trop où il commence et où il finit.

Michel Clerbois, Juan Paparella

Paradoxaal indringend en bewegend, die man met een onzichtbaar gezicht maar waarvan we ons de blik inbeelden die hij op ons richt. Die man zou zich kunnen losmaken uit die vreemde tijd die de nacht is. Een gefantaseerde dubbelganger die de levenslijnen ondervraagt. Hij is een zinnebeeld dat het oog bevraagt, de link tussen ons en de wereld waarvan we niet meer goed weten waar hij begint en waar hij eindigt.

Michel Clerbois

Alors que l’esprit muse dans des images qui n’existent que pour soi, ces autoportraits dessinés au marqueur sur des miroirs nous aspirent dans des explorations visuelles à la surface du miroir. Ou de l’autre côté ? Ce serait l’envers de l’identité, l’autre part de soi ? L’homme arbore un demi-sourire, un clin d’œil connivent et porte une main à l’avant-plan comme pour toucher ou retenir la surface du miroir.

Michel Clerbois

Terwijl de geest zoemt in beelden die slechts op zichzelf bestaan, zuigen de zelfportretten, die met viltstift op spiegels getekend zijn, ons naar visuele verkenningen op het oppervlak van de spiegel. Of aan de andere kant? Zou het het omgekeerde van de identiteit zijn, het andere deel van zichzelf? De mens vertoont een halve glimlach, een samenzweerderige knipoog en hij heeft een hand op de voorgrond om het oppervlak van de spiegel aan te raken of vast te houden.

Juan Paparella

La sensation d’un univers parallèle aux contours incertains nous ramène précisément à l’état de confusion qui précède le réveil : ce sommeil plus ténu où pointe la conscience de l’activité différente du corps. Ce temps de conscience du sommeil est un entre-deux où l’esprit erre d’une image à l’autre.

Juan Paparella

Het gevoel van een parallel universum, onduidelijk afgetekend, brengt ons bij het moment van verwarring dat voorafgaat aan het ontwaken: die lichte slaap waar het bewustzijn van een andere activiteit van het lichaam binnendringt. Die ogenblikken waarop het bewustzijn van de slaap een tussen-twee-werelden is waar de geest ronddoolt van het ene beeld naar het andere.

Stephan Balleux

Sa peinture un peu mutante génère une inquiétante étrangeté. La sensation prend forme dans le sentiment d’imprécision et de mouvement qui résulte de la présence du flou. Ensuite, elle s’installe dans l’impression de percevoir à la fois du connu, du reconnaissable, donc rassurant, et de l’inconnu, singulier et interpellant. Cette peinture brasse tant de questionnements sur la présence des choses, la perception, l’interprétation, les sentiments.

Stephan Balleux

Zijn schilderwerk, een beetje mutant, genereert een onrustwekkende vreemdheid. De sensatie neemt gestalte in het gevoel van het gebrek aan precisie en de beweging die voortvloeit uit de aanwezigheid van het vage. Daarna nestelt ze zich in de indruk van het tegelijkertijd waarnemen van het gekende, het herkenbare, dus het geruststellende, en het onbekende, vreemd en confronterend.