Peau d’Âne

(Uitgevoerd in het Frans)

Tekst: Muriel Clairembourg en Blanche Delhausse ; naar Charles Perrault
Bewerking  : Muriel Clairembourg in samenwerking met Blanche Delhausse en Léopold Terlinden
Muzikale leiding: Élisabeth Goethals en Sébastien Willemyns
Koor : Le Chœur de Tourinnes-la-Grosse o.l.v. Élisabeth Goethals
Orkest : L’Orchestre de Chambre de la Nethen  o.l.v. Alain en Benoît Meulemans

HET TONEELSTUK

Het sprookje van ‘Peau d’Âne’: je denkt dat je het kent, of je denkt dat je het niet kent; deze versie kent in ieder geval nog niemand. We hebben het verhaal van deze jonge prinses, die niet echt zin heeft om met haar vader te trouwen, in een nieuw jasje gestoken.

De magie van de decors en kostuums, de poëzie van de muziek en de zang, en de humor van de tekst zullen dit incestueuze verhaal ontdoen van zijn schijn en de nadruk leggen op onderlinge steun in het aangezicht van wreedheid.

Sprookjes, die verhalen die al sinds mensenheugenis de wereld rondreizen, hebben van oudsher deel uitgemaakt van het leven van zowel volwassenen als kinderen in hun tijd; ze hebben hen doen dromen en hen geholpen op te groeien.

Het kind aan wie de volwassene een verhaal vertelt, laat de verbeelding op zijn leven inwerken zonder de rauwe wreedheid van het realisme te ondergaan. En als het kind rouw, angst of eenzaamheid doormaakt, of te maken krijgt met geweld, afwijzing of agressie, kan het in de personages bondgenoten vinden die het helpen op te groeien en tot rust te komen, metgezellen in tegenslag of geluk. De ontmoeting met het verhaal en de opbeurende ontknoping, ondanks alle tegenslagen, kan helpen om weer op te krabbelen.

En we hebben allemaal verhalen nodig om ons leven te verlichten.

Muriel Clairembourg

“Het verhaal van Peau d’âne is moeilijk te geloven,
Maar zolang er kinderen,
Moeders en grootmoeders op de wereld zijn,
Zal het in onze herinnering blijven.”

Charles Perrault